I didn't build a backyard rink. I built a real one. My kids skated on it — and so did the team I coach, and the neighbourhood kids who needed somewhere to play when the arenas shut down. Then the City of Markham took me to court to tear it down.

Four years. Every dollar I had. Nights that should have been bedtime stories became hearing prep instead. And somewhere in year three, it hit me: this was never about a rink. It was about a City Hall that had stopped asking "how do we help this family" — and started asking "how do we win."

My rink is over and done with. That situation is gone. But I want to make sure bullying like this never happens to another resident here in the beautiful city of Markham again. Your safety, your taxes, and your City Hall — that's what I'm running for.

我建的不是一个后院滑冰场,我建的是一个真正的滑冰场。我的孩子们在上面滑冰——我带的那支球队也在上面滑冰,还有那些在冰场关门时没地方玩的邻里孩子们。结果,万锦市政府把我告上法庭,要求把它拆掉。

四年。我所有的积蓄。原本该给孩子讲睡前故事的夜晚,变成了准备听证会。大约在第三年的时候,我突然明白:这从来就不是滑冰场的事。这是一个已经不再问"我们要怎么帮这个家庭",而是问"我们要怎么赢"的市政厅。

我的滑冰场官司已经翻篇了,那件事已经过去。但我要确保,这样的欺压,再也不会发生在万锦这座美丽城市里的任何一位居民身上。你的安全、你的税金、你的市政厅——这就是我参选的原因。

Je n'ai pas construit une patinoire de cour arrière. J'en ai construit une vraie. Mes enfants y ont patiné — tout comme l'équipe que j'entraîne, et les enfants du quartier qui n'avaient nulle part où jouer quand les arénas ont fermé. Puis la Ville de Markham m'a poursuivi en justice pour la faire démolir.

Quatre ans. Chaque dollar que j'avais. Des soirées qui auraient dû être des histoires avant le dodo sont devenues de la préparation d'audiences. Et quelque part dans la troisième année, ça m'a frappé : ce n'était jamais une histoire de patinoire. C'était une question d'hôtel de ville qui avait cessé de demander « comment aider cette famille » — et s'était mis à demander « comment gagner ».

Ma patinoire, c'est du passé. Cette histoire est réglée. Mais je veux m'assurer que ce genre d'intimidation n'arrive plus jamais à un autre résident de la magnifique ville de Markham. Votre sécurité, vos impôts, votre hôtel de ville — voilà pourquoi je me présente.

நான் ஒரு பின்புற தோட்ட ஐஸ் ரிங்க் கட்டவில்லை. நான் ஒரு உண்மையான ஒன்றைக் கட்டினேன். என் பிள்ளைகள் அதில் ஸ்கேட்டிங் செய்தார்கள் — நான் பயிற்சியளிக்கும் அணியும், அரங்குகள் மூடப்பட்டபோது விளையாட இடமில்லாத அக்கம்பக்கக் குழந்தைகளும் அதில் விளையாடினர். பிறகு மார்க்காம் நகரம் அதை இடிக்கச் சொல்லி என் மீது நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடர்ந்தது.

நான்கு ஆண்டுகள். என்னிடம் இருந்த ஒவ்வொரு டாலரும். தூங்கும் நேரக் கதைகளாக இருக்க வேண்டிய இரவுகள், விசாரணைத் தயாரிப்பாக மாறின. மூன்றாம் ஆண்டில் ஏதோ ஒரு தருணத்தில், அது எனக்குப் புரிந்தது: இது ஒருபோதும் ஐஸ் ரிங்க் பற்றியது இல்லை. "இந்தக் குடும்பத்திற்கு எப்படி உதவுவது" எனக் கேட்பதை நிறுத்திவிட்டு, "எப்படி வெல்வது" எனக் கேட்கத் தொடங்கிய ஒரு சிட்டி ஹால் பற்றியதுதான் இது.

என் ஐஸ் ரிங்க் விவகாரம் முடிந்துவிட்டது. அந்த சூழ்நிலை முடிந்துவிட்டது. ஆனால் அழகிய மார்க்காம் நகரில் வேறு எந்தக் குடியிருப்பாளருக்கும் இது போன்ற துன்புறுத்தல் மீண்டும் நடக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்று நான் உறுதி செய்ய விரும்புகிறேன். உங்கள் பாதுகாப்பு, உங்கள் வரி, உங்கள் சிட்டி ஹால் — அதற்காகத்தான் நான் போட்டியிடுகிறேன்.